Θεε μου δεν ήταν και λίγα αυτά που κατάφερα...Κράτησα την φωτιά μου ανοιχτή μέσα στη βροχή...Θυμόμουνα πάντα το άρωμα της πασχαλιάς όταν πορευόμουνα στον υπόνομο...

Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ καποιον αγαπάω...

Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα κρατώ περπατώ και πάω...

Κάποιος ειπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί αύριο βράδυ θα'μαι εκεί...

Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατάει αύριο βράδυ θα'ναι αργά...

Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα τραγουδώ καποιον αγαπάω...

Κι όταν τραγουδάω προσευχές παραμιλώ περπατώ κ πάω...

Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς ψυχή μου πάντα να κυλάς...

Κάποιος είπε πως τα3ίδι είναι μόνο η προσευχή καρδιά μου να' σαι ζωντανή...

Τι όμορφα που ειναι αυτά τα μωβ απομεσήμερα του Σεπτέβρη...Ακόμα και όταν ξέρεις πως αυτός που νομίζεις ότι σε περιμένει κρύφτηκε πίσω απ'τα σκούρα σύννεφα και σε ξέχασε...

το ημερολόγιο της Αλκιόνης

Αυτό το κόκκινο σημάδι στον ορίζοντα, είναι απο το πληγωμένο φεγγάρι που κρύφτηκε στην ανάσα του ουρανού.Αυτό το κόκκινο σημάδι στο χιόνι, είναι από το πληγωμένο μου όνειροπου κρύφτηκε στον ίσκιο της ψυχής μου...

Τι καιρός και αυτός!Ξεφύλλισαν οι βοριάδες τα λουλούδια...Ξεφύλλισαν τα όνειρα...Σπαρμένα στο χώμα φύλλα, όρκοι, υποσχέσεις, χάδια,φιλιά...Αντε πάλι να ψάχνω για νέους σπόρους την άνοιξη...

το ημερολόγιο της Αλκιόνης...

Ένα παράπονο και ένα δάκρυ πρώτο φθινόπωρο πρώτη βροχή απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη απόψε λύγισε η αντοχή...ένας σκοτείνιασμα που με βαραίνει πικρή ανάμνηση σαν μαχαιριά πρώτο φθινόπωρο που με πεθαίνει πρώτο φθινόπωρο χωρίς χαρά...ότι φαντάστηκα ήταν απάτη και αν κάτι έλπιζα έχει χαθεί τέτοιο φθινόπωρο χωρίς αγάπη τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί...