Αναρωτιέσαι τι θα κάνεις που θα σταθείς πού θα βρεθείς τώρα που το όνειρό σου ακυρώθηκε।Ρώτα το πρώτο δέντρο που θα βρεις μπροστά σου।Όταν του ρήμαξε όλα τα λουλούδια ένας αλύπητος χιονιάς, καθόλου δε σάστησε όπως εσύ। Απλώς περίμενε καρτερικά την επόμενη άνοιξη...

Τώρα που γρήγορα νυχτώνει σαν παραμύθι θα στο πω...ότι αγαπάς δεν τελειώνει και εγώ ακόμα σ'αγαπω...ότι αγαπάς δεν τελειώνει και εγω ακόμα σ'αγαπώ...

Τώρα που γρήγορα βραδυάζει σαν τραγουδάκι θα στο πω...ότι θυμάσαι δε βουλιάζει...μη με ξεχνας που σ'αγαπω...ότι θυμάσαι δε βουλιάζει μη με ξεχνάς που σ'αγαπω...

Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις όμως δε θέλω να στα πώ γιατί δε θέλω να υποφέρεις γιατι ακόμα σ'αγαπω...

Είμαι ένα κόκκινο φύλλο σ'ένα ορμητικό ποτάμι... Αν κυνηγάς τις χίμαιρες πέσε μέσα να με πιάσεις... Αν δεν τι κάμεις, αν δειλιάσεις, δεν είσαι για μένα... Φύγε...Δε σε συνάντησα ποτέ.

Στη φόρα μου να τρέχω και να φεύγω , παράτησα πολύτιμα πράγματα...Πέταξα δώρα ανεκτίμητα...Στη φόρα μου να τρέχω και να φεύγω μπήκα σε ναρκοπέδια...Κι απόμεινα ολομόναχη να υπονομεύω τα βήματά μου...

Έλα και πάρε με απο εδώ έχει νυχτώσει και φοβάμαι...δεν το'χω πια για μυστικό ότι για'σένα δεν κοιμάμαι...Χιλιάδες στιγμές ξεχασμένες φωτογραφίες θλιμμένες παιρνούν και δε κοιτάζουν πίσω σαν τα τραγούδια που πετούν σαν τα τραγούδια που πετούν μέσα στη νύχτα...Και μες στο βούρκο της σκέψης της φυλακής μου δραπέτης ο βασιλιάς της μοναξιάς ήσουνα φίλε μου για μας...ο βασιλίας της μοναξιάς...

Η μορφή του δε με πληγώνει πια...Την κουβαλάω μέσα μου σαν ένα εικόνισμα...Είναι πάντα εκεί...Άλλα δε βγαίνει από την κορνίζα της να με μαστιγώσει...Κι εγώ που νόμιζα κάποτε πως θα χανόμουνα χωρίς αυτόν...

Ποτέ να μην είσαι σίγουρος για τίποτα...Και προπαντός να μη βιάζεσαι να εξαργυρώνεις τη σιγουριές σου... Άσε βρε πουλάκι μου και κάτι ν'ανεμίζει στον αέρα...άσε και μερικά πράγματα απλώς να τα νομίζεις...χάθηκε ο κόσμος;