κάτι έχω να πω...

Κυριακή 11 Απριλίου 2010

Χρειάστηκαν τόσα χρόνια να περπατήσω στη βροχή για να καταλάβω επιτέλους, πως παντα πίσω από τα μαύρα σύννεφα, κρύβεται ένας ήλιος λαμπερός...

-το τετράδιο της Αλκιόνης-...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Τη θλίψη απ' τα μάτια μου να πάρεις και να τη ρίξεις στου πελάγου το βυθό κι αν τύχει μες σ'ανέμους να χαθώ μη μ'αρνηθείς, μη μ'αποπάρεις Το πιο ακριβό σου χάδι να μου δώσεις κι αν η λαχτάρα σου κουρσέψει το κορμί αιτία, πρόφαση να γίνει κι αφορμή ποτέ μη μ'αρνηθείς, μη με προδώσεις Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω θα'μαι στο πλάι σου.....

Όσο μακρύς ο δρόμος σου και αν φαίνεται να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται όλα τα ψέματα του κόσμου θα τα ζήσεις...Όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται ξαναγυρνούν μες στη ζωή μοιράζονται μέσα σου κρύβονται βαθυά αν τα ζητήσεις...Πίσω μην κοιτάς το δρόμο πάρε της καρδιάς σου για άλλα λάθη σε άλλον ουρανό...

σε θυμάμαι τι να πω τοσες νυχτες τι να πω η ζωή μου στον δικό σου το σκοπό..αν μπορούσες τι να πω αν μπορούσα τι να πω με το χρώμα των ματιων σου να κοπω..κάθε λέξη τι να πω με πονάει τι να πω στο σκοινι της μοναξιας μου ισορροπω σ'αγαπούσα τι να πω...σε θυμάμαι τινα πω σε θυμάμαι ακομα...σ'αγαπω..