Που να 'σαι...σ'ένα παράθυρο ανοιγμένο...σ'ένα φεγγάρι προδωμένο που το κοιτάμε πια σαν ξένοι...που να'μαι...σ'ένα ρολόι κολλιμένος...στους δείχτες του παγιδευμένος...στιγμή έχω γίνει περασμένη...

Ποτέ τόσες νύχτες για σένα...ποτέ τόσο εσύ πουθενά...και εκεί που σε παίρνω για ψέμα στο αίμα μου μπαίνεις ξανά...κι εγώ που χρόνια ζω για σενα...Ποτέ δε θα μπω ΄σ'άλλο σώμα...ποτέ και ας γυρνώ σα σκιά...Ποτέ και ας μοιράζομαι ακόμα στο πριν στο ποτέ στο μετα...

Πιασμένος σε παγίδα και έχουν περάσει χρόνια στην πόρτα σου γυρνάω κάθε πρωί...Στη σκέψη σου αρρωσταίνω στέκω βαρυανασαίνω θυμάμαι όταν σ'ειχα πρωτοδεί...Δε μένει εδώ κανείς μόνο τα δέντρα μείναν ίδια και αδειοι δρόμοι με σκουπίδιαα...Δε μένει εδώ κανείς σκληρό το φως που ξημερώνει σα μεθυσμένο μ'ανταμωνει και με λιώνει...Ξεπούλησα το νου μου κοροιδο του εαυτού μου...αράχνη σε ακατοίκητο ουρανό...νομίζω τα 'χω χάσει δε σ'έχω ξεπεράσει...κοιταζω το κουδούνι σου αδειανό...

Να' χε χρώμα η μοναξιά στο χαρτί να ζωγραφίσω να της βάλω θαλασσιά και αγέρα πελαγίσιο να της βάλω και πανιά...για ταξίδι τελευταίο λιμανάκι στο αιγαίο η δική μου αγγαλιά... πιο καλή η μοναξιά από ' σενα που δε φτάνω...μια σε βρίσκω μια σε χάνω...πιο καλή η μοναξιά...Να'ταν πέτρα η μοναξιά σκαλοπάτι να το ανέβεις να χαθείς στη λησμονιά για να μη σε δω που φεύγεις...και να γίνεσαι καπνός...σαν τσιγάρο που τελειώνει τώρα πια θα είσαι μόνη...και'γω θα'μαι μοναχός...

Η ζωή ενός ανθρώπου είναι ενδιαφέρουσα κυρίως όταν αποτύχει. Γιατί αυτό σημαίνει ότι προσπάθησε να ξεπεράσει τον εαυτό του...
-Ζορζ Κλεμανσό-