Πιασμένος σε παγίδα και έχουν περάσει χρόνια στην πόρτα σου γυρνάω κάθε πρωί...Στη σκέψη σου αρρωσταίνω στέκω βαρυανασαίνω θυμάμαι όταν σ'ειχα πρωτοδεί...Δε μένει εδώ κανείς μόνο τα δέντρα μείναν ίδια και αδειοι δρόμοι με σκουπίδιαα...Δε μένει εδώ κανείς σκληρό το φως που ξημερώνει σα μεθυσμένο μ'ανταμωνει και με λιώνει...Ξεπούλησα το νου μου κοροιδο του εαυτού μου...αράχνη σε ακατοίκητο ουρανό...νομίζω τα 'χω χάσει δε σ'έχω ξεπεράσει...κοιταζω το κουδούνι σου αδειανό...